Yaratılmışların güzelliği

Tüketirken gözlerimin takatini

Takılıp kalmışken doğanın ayrıntılarına

Şükürsüzlüğün sancısıyla

Acırken kalbim;

Anladım ki

Gözyaşları sel de olsa

O korkaklıktan, o karanlıktan sıyrılıp

Açmak gerek elleri semaya…

Vicdanın kilitlerini kırıp,

Gönül aynasından gerçek kimliğini

Uzak sandığın yakınlığa

Işıl ışıl yansıtmak gerek…

İlahi hikmetlerin keskinliği

Yeşertirken kurumuş ümitlerimi,

O aşkın huzur veren bambaşkalığında

Yağıyor ruhuma

İlkbaharın beyaz çiçekleri

Ve melisanın eşsiz kokusu misali

Muhtaç olduğum güzellikler.

Günlerin ağırlığını üzerimden alıp

Korkularımı bir zırhla kuşatıp

Yaşatıyor beni

Vuslatın dayanılmaz özlemiyle

Sadece

İlahi aşkın varlığı…

Reyhan Yonat